BARIŞ

-ölüyor şehir ışıksızlıktan-

esmer yalnızlığın kirli sularında
vuruluyor mülteci düşler



ülkem
ucu yanık mektupların karanlığında kalırken
insan yanımızda kalan sessizlik düşüyor payıma

küllenmiş sözlerin içinde ağıtlar
yalan yanlış
cüzzamlı masallar kalmış cepte
ne yana dönsek izler



suskunluğun cenderesindeki bizler
ne çok benziyoruz akşam ışıklarına
akşamla çoğalan eksilmiş sabahlara



zamanın beşiğinde sallanırken umutlar
saniyelerin nabzına vurur med cezirler
inandıklarımızın inanılacak şeyler olmadığını öğrendiğimiz anda
kopar asıl kıyamet



bugün
k-özümü yakan bu şehrin köküne çakıp kibriti
öldürüp soysuz yalnızlığı şakaklarından
ıslık çalasım var ardından



sizin olsun
içinde kaybolduğunuz aydınlığınız

hayatı tırnaklayan çocuğun gözlerindeki
hüzünlü atlasın karanlığında kalayım
nasılsa haziran olurum
ç ekerken iliklerime mezar çiçeklerinin kokusunu



sizler
bilir misiniz
bir ormanın kalabalığında yalnız ölen çınar ağacını!

bilir misiniz
şiirin
vedalara sarılmanın sesi olduğunu!
.
.

hadi!..
tek yumruk olup
çıkarıp üzerimizdeki alfabeyi

-somun ekmek gibi bölüşelim düşleri-