NOKTA

Ölümün kıyısında gergefle işlenirken
Zaman
Ne olduğu bilinmeyen kapının ardında saklanır
Hayat
Ve
Açtığınızda kapıyı
Karşınıza çıkan kabullendiğiniz yazgınızdır.


Dışarıda hayat var diyorsunuz ya efendiler!
İçerde s-oydukça s-oyan avazlarım var
Dünde yaşıyorum ben...
Uykularım kangren ayaklarım yarım
Yüreğimde bugüne taşınan ılık ılık (y)akan acılar
Müebbet giyen mahkûm yalnızlığında geceler
Cümlelerim yetim
Gündüzler
Çocuk seslerinden uzak duvar.


Ey efendiler!
Eylülde gelincikler açmıyor
Bahar gelmiyor kasımda
Aralıkta kırlangıçlar göç etmiyor.


Dışarıda hayat var diyorsunuz!
Şiir penceremde siyah beyaz fotoğraflar var benim
Yok sükûtumu sar(s)acak g-özüm
Güneşe dönük sırtım
Hayatsızlığın dibine vurmuşum
En çok ’taşlar yarasalar anlar beni’.


Size sesleniyorum!
Dinleyin efendiler!
Sizin olsun yer-gök-denizler
D okumayın dünlerimi
Şart olsun yakasım var benim tek kibritle bugünü...