h içim

-ruhumun oyuklarında kaybedilen
bir çocuk ilanıdır bu-




yorgun şehirlerde
ağırlanırken baş köşede pişmanlıklar
yazgısına küsen masallar
sancılı takvimler
sessiz sedasız gidenler
kanadı kırık serçeler

-belki hiç kimse bir yere ait değil-
’dünyada en zengin yer mezarlıklar’




nefesim eskiyen zamanların gri tonunda
gülüşüm yetim
ruhum gidilmeyen şehirlerin
penceresiz düşlerin güneş görmeyen sokaklarında




-içreden içime başlarken göç
yıldızlar dökülüyor ceplerimden-

d ipsiz bir kuyuda sağır
bir o kadar da ağırım kendime
naftalin kokulu bu hüzün ne bitesi ne çekilesi
ne yana dönsem kendime çarpan
halden anlamaz saatler
içimde düne çıkan yollarda hep paslı keder
vakit son deminde.




sükûtun h iç makamında
mezarlarla barış imzaladığım günde bir şiir düşerken ellerime
ötesi geçmeyen yara berisi gitmeyen iz.

söyle çocuk
kundakla kefen arası sınanırken sabır
-hangi lisan acıları tercüme eder-