Tebriz'den Kalan Köz

Gel ey sözü mühür bakışı tufan olan
Dağıt bu puslu aklı kalbe istikamet ver
Her yanım bir harabelik her yanım talan
Yıkılmış bu enkazdan bana bir işaret ver


Kınından çıktı irade!


İhtilaf dediğin canda canın kavgasıdır
Uyan ey uykusu uçurumlar doğuran talihim!
Prangalarından boşanmış bir nehir gibi taş da gel
Bin yıllık susuzluğu bir yudumda aş da gel
Küllerinden sıyrılıp kendi göğüne ulaş da gel


Ey yüzü Kudüs kokan
Sende başlar Mirac’ın o en sessiz basamağı
Gülüşünle aralanır Sina’daki ulu perdeler
Sesinle titrer Tur-u Sîna’nın her bir taşı toprağı


Truvadan gelen rüzgâr dağıtır saçındaki kederi
Bir yanın Necef’in kılıcı bir yanın Kerbela’nın eseri


Mistik bir uykudan uyandır bu yorgun şehirleri
Kurtubanın heybeti Mezopotamyanın şefkati gerek
Bırak arş-ı âlâdan elesin bulutlar vuslatın bereketini



Kahire’nin kumları Gize’nin piramitleriyle gölgelenmiş
Saraybosna’nın mahzun minareleri göğe el bilemiş
Horasan’ın erenleri vursun o kutlu mührünü kalbe
Belh şehrinden bir koku gelsin Mevlana’nın sesinden


Kıran girmiş bağları taze bir bahara sal
Gülüşün bir şerh olsun bu karanlık mukadderata
Kaldır can burağını felekler raksa başlasın
Kudüs’ten bir ah çekilse
Mekke’de yankılansın
Öyle bir kelâm et ki kâinat beni taşlasın


...