Serçelerin Sence Mevsimi

gülüşünden bir serçe yakaladım
senli ve gülceydi
tüyleri şafaktan çalınmış pembe
gözleri ise henüz fecre vaktinde
sesleri hâlâ geceydi


kalbi minik bir yanardağ gibi atardı
dizleri kanasa sencece ağlardı


kanatları mektepliydi
ilk dersini rüzgara vermişti
gülüşüyle taranmış saçları vardı rüzgarın
sence bir bakış ekmişti her köşe başına
sokak lambaları artık sencece yanıyor
yanından geçen herkes kendini şiir sanıyordu


tüm serçeler senceyi konuşuyor
kent, serçelerinle senceyi anlatıyordu gökyüzüne


bir "S" çizse sencece
binlerce gelin feneri havalanırdı içinden
tüm ihtimaller tüm rüyalar senceydi
her bahar ve her uyanış gülceydi

ölesiye tatlıydı ki
kentin tüm çocukları serçende durmuş
serçene gülcen vurmuştu


sence konuşmak
gülce bakmak demiştin ya işte öyle bir şeydi


eylüldü tuhaf bir gündü
gülüşünü bir kış ağzıyla bağırıyordu rengine
G’sini yüzünde soldurmuş gülce’’


elinde boş bir kafes
gözlerinde bin yıllık bir yorgunluk bana baktı
sonra boşluğa
avuçlarımdaki o sessizliğe
S’ mi diye sormuştu


kentin tüm serçeleri vurulmuştu
sessizlik sende durmuş
senliğe S’sizlik vurmuştu



...