İnsan yaşamın değerini Yüzü ve Kalbi güldüğünde anlıyor. Aşık olduğu zaman aklını kullanamıyor... Körü körüne kalbine teslim oluyor.. Sonrasında alev alev yanıyor yüreği
Yüreğine kızıyor üzülüyor ama sevmekten de uzak kalamıyor.. Adeta esiri oluyorsun bu aşkın bu sevdanın Kendini savunmasız bir çocuk misali bırakıyor.. Onun kollarına sevgiye aç ve sefil Ruhunu her şeyden yoksun hissediyorsun Acı çekiyorsun yokluğunda
O olmayınca dünyanın sonu gelmişçesine Feryat ediyor tüm bedenin Aldığın nefesi bile sorguluyor.. Onun sayesinde olduğunu düşünüp üzülüyorsun Bu dünya ıstırabında bile bile yanıyorsun Sevmeyeceksin körü körüne aşık olmayacaksın arkadaş
Sevdası Kardı yağdı yüreğime Yağmurdu aktı kurudu gözyaşlarım Sonra toprağa karıştı, soldu gözlerim. Sonrasın damı alev alev yandı yüreğim. Derler ya unut seni sevmeyeni sende sevme diye İnsanın yaşam değerleri sadece toprağa girmek değil
Bu hayatta yaşayan bir ölü olmak çok zor be arkadaş Yokluğun da yeniden ölüşlerine döndüğün gündür... Yüreğinde aklında Onu unuttuğun son gün ölümündür.. Sevmeyeceksin aşkın yalan olduğunu bile bile .. Körü körüne aşık olmayacaksın be arkadaş..
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.