Eylül

Eylül dedikleri, hüzündür biraz,
Yaprak sarardıkça dal yorulurmuş.
Sessizce çekilir içimizden yaz,
Rüzgâr estiğinde yol yorulurmuş.

Hazan çöker iken dağın başına,
Sırrını katarsın gözün yaşına.
Bakar da yılların yorgun taşına,
Maziye uzanan kol yorulurmuş.

Gönül bahçesinde solunca gülün,
Susuşlar başlar ya, susar bülbülün.
Gurbete savrulan garip bir tülün,
Peşinden koşmaktan hal yorulurmuş.

Eylül dedikleri bir ömür sanki,
Giden gelmez geri, bilirsin ki...
Her veda bir derttir yürekte bil ki,
Suskunluk büyür de dil yorulurmuş...

Salim der ki eylül girdi gönüle,
Umutlar teslimdir esen poyraza.
Ömür yaprak yaprak düşerken dile,
Hazan sitem eder geçen o yaza.

Salim Erben