|
|
EMRE'DEN MESAJ...((
Merhaba dünya, Yaşanmış hikayemi anlatacağım burada.
Henüz nefes almıştım. Hayatın tüm zehirlerini yemiş içmiş hazmetmek üzere olduğumu sanmıştım. Magmanın acısı gibi kokuyordu dünya. Yenileniyordu adeta. Yakıyor, yıkıyor, kavuruyor ve soğuyordu. Anne karnındaki cenin gibiydim. Bölüne bölüne şekil alıyordum. Büyük bir kitap konmuştu önüme okuyordum. Evrenleri içine almış bir kitaptı. Hepsini acı zehirle hissetmiş tada döndürmüştüm. Tam bu duygular içinde iken Oğlumu kaybettiğimi ve yemyeşil çiçekler içinde bir mezarın başında olduğumu gördüm.
Oğlum canına kıymıştı. Neden? Nedeni yoktu. Kader. Anlamsızdı herşey, Herşeyin içinde hiçbirşeyi arıyordum. Hiç olmadan nasıl hepi kucaklayabilirdim ki...
O acı zehir içimde bölünürkende hiçbirşeydim. Soğuduktan sonra herşey oldum. İşte hayat böyle bir şey. Anlamak anlayışları kucaklamak böyle bir duygu. Duygu diyorum çünkü duyguların tarifi yok. Yaşadıklarınla tarif edebiliyorsun onu.
Düşündüm ve dönüp dünyaya baktım. Savaşlar vardı, kavgalar vardı, doğan yeni bebekler vardı, ormanlar yanıyordu, insanlar yalanı kusuyorlardı. Doğru kusmuklar arasında kalmıştı...
Yeniden doğuyordu bebekler kusmukta, Acı zehiri yutmadan daha ( Bilgi ile bilince, Anlayışa varmadan ) boğuluyordu.
Tekrar düşündüm. Oğlum kendini öldürmüştü. İntihar etmişti. Türk bayrağına sarılarak. Galatasaray tişörtü, şapkası ve atkısını takmış halde.
Bir mesaj bırakıyordu bana. Aslında topluma.
Bilgi bilinci Birlik bilincidir... Birlik bilinci Allah bilincidir.
Allah'ına dönüyordu ve gidip tekrar o bilinci buraya getirebilmek adına kendini adamıştı.
Teknolojiyi çok iyi kullanan, daha 16 yaşında olan, aşkı tatmak için aptal magazin kızına tutunmanın yersizliğini kavrayan oğlum
Yaşamın bu olmadığını bağırarak gitti. Mesaj bırakarak gitti.
Hepimizin mesajları anlamamız ve yaşam dengesinde haykırmamız gerekiyor...
Yaşam Birliktir, paylaşımdır. Paylaşım acıların soğuduktan sonraki şekil aldığı değer.
|
Okudunuğunuz yazı toplam 311 kere görüntülenmiştir.
|
|
28 Ağustos 2009 Cuma 10:39:26
Tekrar düşündüm. Oğlum kendini öldürmüştü. İntihar etmişti. Türk bayrağına sarılarak. Galatasaray tişörtü, şapkası ve atkısını takmış halde.
Bir mesaj bırakıyordu bana. Aslında topluma.
Bilgi bilinci Birlik bilincidir... Birlik bilinci Allah bilincidir.
Allah'ına dönüyordu ve gidip tekrar o bilinci buraya getirebilmek adına kendini adamıştı.
Teknolojiyi çok iyi kullanan, daha 16 yaşında olan, aşkı tatmak için aptal magazin kızına tutunmanın yersizliğini kavrayan oğlum
Yaşamın bu olmadığını bağırarak gitti. Mesaj bırakarak gitti.
Hepimizin mesajları anlamamız ve yaşam dengesinde haykırmamız gerekiyor...
Yaşam Birliktir, paylaşımdır. Paylaşım acıların soğuduktan sonraki şekil aldığı değer.
ahlar çektim.
yazı çok acıklıydı.
|
|
|
Blog'a yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın.
|
|
